Αγαπημένε μου παππούλη έτσι χοντρός που ‘σαι
στα ολοκόκκινα ντυμένος κι έχεις γένια άσπρα
μού ‘πανε πως σε λίγες μέρες κοντά μας θα ‘σαι
κι είπα να σου στείλω γράμμα στα ψηλά σου κάστρα.
Λοιπόν γι’ αρχή θέλω να ανοίξεις το τσουβάλι
και να στριμώξεις μέσα το μπαμπά και τη μαμά μου
αφού ο Θεούλης μου τους πήρε χαλάλι
μα να τους δω για λίγο θέλω να τους πώ τα ονειρά μου.
Προχωράω γιατί θέλω να ‘μαι σύντομος
φέρε μου άσπρο περιστέρι για να τους το δώσω
να κάνει θαύμα να πεθάνει ο πόλεμος
τα αδέρφια μου που πολεμάνε να τα καμαρώσω.
Αν έχεις χώρο στο τσουβάλι βάλε λίγο αλεύρι
για να ζυμώσουμε να φάμε να στηλώσω
η κοιλιά μου έχει φουσκώσει. Αχ, τί άλλο θα μέ βρει!
μα είμαι μικρός κι έχω πολλά ακόμα να δώσω.
Μες το σακί σου βάλε εκείνα τα μακρόστενα
με τη μύτη τη ψιλή που μας κάνουν καλά
με τρυπούσαν κάτι ανθρώποι μ’αυτά όταν αρρώσταινα
κι αμέσως ένιωθα όπως παλιά,
βάλε πολλά απ’ αυτά μη τσιγκουνεύεσαι
γιατί αν δεν βάλεις θα αποκοιμηθούνε κι άλλα παιδάκια
είναι παράξενος ο ύπνος αυτός σαν να ονειρεύεσαι
συνέχεια νεράιδες και παλάτια.
Συγνώμη παππούλη αν σου ζητάω μπόλικα
μα έχω ακούσει στα παιδάκια πως χατίρι δεν χαλάς
και νερό μπόλικο φέρε γιατί είμαστε βρώμικα
να πιούμε να πλυθούμε συ να μην το σπαταλάς.
Κι αν τα φέρεις αυτά θέλω μια χάρη μόνο
όταν θα πας εκεί έξω στο Θεό να του πεις
ότι εδώ τα παιδάκια δεν σκαμπάζουν από πόνο
ελπίζω να το θυμηθείς.
Να τους ρωτήσεις κι όλας
γιατί μας λένε τρίτο κόσμο;
Αχ! θα’θελα να δώ το πρώτο και το δεύτερο
θα’θελα να δώ αυτοί πως μετράν το χρόνο
με λεπτά ή με μπόμπες για ένα κόσμο ελεύθερο.
Κι αν τα κάνεις όλα αυτά για μένα
θα σ’έχω σαν μπαμπά
κι ας είσαι δέκα σαν κι εκείνο.
Μα αν δω τα κόκκινα σου από δάκρυα λερωμένα
να σε ψάχνω στα αστεράκια δίπλα εγώ θα μείνω.
Στοιχειωμένες Σκιές (Λέκτορας & Άδης)
