Μα, τί θα πει ο κόσμος;

Advertisements

Σχολιάστε

Οκτώβριος 2, 2012 · 11:41 μμ

στο στενορύμι της ιστορίας…

«Και σού το ξαναλέω δίκιο δεν ξέρω αν έχω

την σανίδα που με δέρναν καταβρέχω…»

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

grammi prostasias

Ο διάλογος που διαδραματίστηκε μεταξύ των υπερήλικων αναγνωστών της αφίσας είναι αυθεντικός:

-Ο Δήμος την έβαλε;
-Οχι, τα παιδιά απο δίπλα
-Τα αναρχικά;
-Ναί.
-Ε, τα διαόλια!

Σινιάλο

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

#neonazi

@risinggalaxy

Γεννάει το φίδι αυγά ακόμα.
Γελάει που σε βρήκε λιώμα
κι έχει τη σκιά σου για δροσιά.
Γυρνάει, ξεθάβει το αίμα από το χώμα,
σου ράβει το μουδιασμένο στόμα
κι αν κλείσεις και τ’ αυτιά, καλά κρασιά.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

#syria

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Γράμμα στον Αϊ Βασίλη

Αγαπημένε μου παππούλη έτσι χοντρός που ‘σαι
στα ολοκόκκινα ντυμένος κι έχεις γένια άσπρα
μού ‘πανε πως σε λίγες μέρες κοντά μας θα ‘σαι
κι είπα να σου στείλω γράμμα στα ψηλά σου κάστρα.
Λοιπόν γι’ αρχή θέλω να ανοίξεις το τσουβάλι
και να στριμώξεις μέσα το μπαμπά και τη μαμά μου
αφού ο Θεούλης μου τους πήρε χαλάλι
μα να τους δω για λίγο θέλω να τους πώ τα ονειρά μου.
Προχωράω γιατί θέλω να ‘μαι σύντομος
φέρε μου άσπρο περιστέρι για να τους το δώσω
να κάνει θαύμα να πεθάνει ο πόλεμος
τα αδέρφια μου που πολεμάνε να τα καμαρώσω.
Αν έχεις χώρο στο τσουβάλι βάλε λίγο αλεύρι
για να ζυμώσουμε να φάμε να στηλώσω
η κοιλιά μου έχει φουσκώσει. Αχ, τί άλλο θα μέ βρει!
μα είμαι μικρός κι έχω πολλά ακόμα να δώσω.
Μες το σακί σου βάλε εκείνα τα μακρόστενα
με τη μύτη τη ψιλή που μας κάνουν καλά
με τρυπούσαν κάτι ανθρώποι μ’αυτά όταν αρρώσταινα
κι αμέσως ένιωθα όπως παλιά,
βάλε πολλά απ’ αυτά μη τσιγκουνεύεσαι
γιατί αν δεν βάλεις θα αποκοιμηθούνε κι άλλα παιδάκια
είναι παράξενος ο ύπνος αυτός σαν να ονειρεύεσαι
συνέχεια νεράιδες και παλάτια.
Συγνώμη παππούλη αν σου ζητάω μπόλικα
μα έχω ακούσει στα παιδάκια πως χατίρι δεν χαλάς
και νερό μπόλικο φέρε γιατί είμαστε βρώμικα
να πιούμε να πλυθούμε συ να μην το σπαταλάς.
Κι αν τα φέρεις αυτά θέλω μια χάρη μόνο
όταν θα πας εκεί έξω στο Θεό να του πεις
ότι εδώ τα παιδάκια δεν σκαμπάζουν από πόνο
ελπίζω να το θυμηθείς.
Να τους ρωτήσεις κι όλας
γιατί μας λένε τρίτο κόσμο;
Αχ! θα’θελα να δώ το πρώτο και το δεύτερο
θα’θελα να δώ αυτοί πως μετράν το χρόνο
με λεπτά ή με μπόμπες για ένα κόσμο ελεύθερο.
Κι αν τα κάνεις όλα αυτά για μένα
θα σ’έχω σαν μπαμπά
κι ας είσαι δέκα σαν κι εκείνο.
Μα αν δω τα κόκκινα σου από δάκρυα λερωμένα
να σε ψάχνω στα αστεράκια δίπλα εγώ θα μείνω.

Στοιχειωμένες Σκιές (Λέκτορας & Άδης)

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized