Tag Archives: αλληλεγγύη

Αλληλεγγύη στη VILLA AMALIAS

Τον παγωμένο χρόνο της μητρόπολης,

κάποιοι τον λιώνουν και τον κάνουν ζωή

Πάνε πλέον 21 χρόνια από τότε που μια ομάδα πεισματάρηδων punk αποφάσισαν να καταλάβουν ένα πρώην εγκατελειμένο σχολείο,  που είχε αφεθεί στη φθορά του χρόνου, για να στεγάσουν την punk κουλτούρα. Το κτίριο ή αλλιώς το ‘’γνωστό σημείο’’, όπως αναφέρονταν αργότερα από τους μπάτσους, βρίσκεται στη συμβολή Αχαρνών και Χέυδεν. Λίγο καιρό πριν είχε προηγηθεί από τους ίδιους ανθρώπους η κατάληψη εγκατελειμένου κτιρίου (ιδρύματος Ωνάση) στη λεωφόρο Αμαλίας 56. Από τη συγκεκριμένη λεωφόρο προέκυψε και το όνομα της κατάληψης. Ο χώρος εκείνος κράτησε μόνο μερικούς μήνες, καθώς υπήρξε βίαιη εκκένωση του από την αστυνομία. Παρόλα αυτά η πίστη και το πείσμα για να στεγαστούν οι  επιθυμίες αυτών των ανθρώπων, τους ώθησαν να  προχώρησουν ακάθεκτοι στην πραγματοποίηση της νέας κατάληψης, αυτής στο κτίριο της Αχαρνών. Από την πρώτη στιγμή η Villa αναγνώρισε τον εαυτό της ως κατάληψη στέγης, χώρο ελεύθερης πολιτιστικής έκφρασης και πολιτικής δράσης, όπου μέσα σε αυτή λειτούργησε καφενείο, δανειστική βιβλιοθήκη, μουσικό στούντιο κ.αλ.  Πολλές συναυλίες, θεατρικά δρώμενα (πλαισιωμένα πάντα από τη λογική της αυτοoργάνωσης) και ποικίλες πολιτικές  δραστηριότητες-εκδηλώσεις έγιναν στο εσωτερικό της κατάληψης και όχι μόνο, αφού στοχευμένα πολλές φορές επεκτείνονταν στη γειτονιά τις κατάληψης, σε πλατείες και λοιπούς δημόσιους χώρους. Όλα αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά της Villas τα οποία συνεχίζουν ως έχουν και σήμερα.

       Φυσικά οι «περιπέτειες» δεν τελείωσαν στην πρώτη απόπειρα στη λεωφ. Αμαλίας.  To «μεγάλο σπίτι» βρέθηκε ξανά, όπως ήταν αναμενόμενο, στο μάτι του κυκλώνα, όχι μόνο λόγω του αντί–θεσμικού του ρόλου, αλλά κυρίως λόγω του ευρύτερου του πολιτικού χαρακτήρα απέναντι στις κυρίαρχες εξουσιαστικές δομές. Ακολουθήσαν εισβολές της αστυνομίας, που συνοδεύτηκαν με προσωρινές εκκενώσεις και επαναλαμβανόμενες διεκδικήσεις από τον Ο.Σ.Κ. (οργανισμός σχολικών κτιρίων) και το δήμο αθηναίων, όπου «ιδιοκτησιακά» ανεμοδέρνει το κτίριο μεταξυ των δύο όλα αυτά τα χρόνια. Η απάντηση που τους δόθηκε, όχι μόνο από τα άτομα της Villas, αλλά και από πλήθος κόσμου που στάθηκε αλληλέγγυος στο χώρο από την πρώτη στιγμή, ήταν πάντα άμεση και κάτι παραπάνω από δυνατή. Γι’ αυτό άλλωστε η κατάληψη μετρά 21 χρόνια ζωής και εξακολουθεί να βρίσκεται εδώ.
       Βέβαια όπου δε φτάνει το χέρι του κράτους προσπαθεί να φτάσει αυτό του παρακράτους και των φασιστικών συμμοριών. Καταλήψεις και στέκια ανατρεπτικού και κινηματικού χαρακτήρα, αποτελούν μεγάλο πρόβλημα για τους διανοητές του δόγματος «τάξη και ασφάλεια» και τους υπέρμαχους της  «καθαρής» ελλάδας. Έτσι και στην ιστορία της κατάληψης έχουν υπάρξει φασιστικές-παρακρατικές επιθέσεις, όπως για παράδειγμα, το Μάιο του ’08, όπου πραγματοποιήθηκε διπλή εμπρηστική επίθεση από παρακρατικούς στη Villa, με αποτέλεσμα να υπάρξουν μεγάλες υλικές ζημιές. Η κινητοποίηση, από την πλευρά της κατάληψης και των αλληλέγγυων σε αυτή συντρόφων, ήταν τεράστια και άμεση, όχι μόνο όσον αφορά την αποκατάσταση των ζημιών, αλλά και την ανθρώπινη θωράκιση του κτιρίου. Και ήταν αυτή η δυναμικότητα και  δυναμική του κόσμου, που απέδειξε ό,τι αυτές οι δύο φωτιές δεν ήταν τίποτα παραπάνω από δύο μικρές φλόγες. Όχι μόνο οι ζημιές αποκαταστάθηκαν, αλλά έγιναν και  εργασίες στο εσωτερικό και την πρόσοψη του κτιρίου, που εκκρεμούσαν από το παρελθόν.
       Η Villa αξίζει να τονιστεί πως χωροταξικά βρίσκεται σε μια περιοχή όπου, ιδίως τα τελευταία χρόνια και σε τακτά χρονικά διαστήματα, είναι στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Το κράτος, εκμεταλλευόμενο τις ξενοφοβικές κραυγές μιας μερίδας ελληναράδων  και νοσταλγών της χούντας, εξαπέλυσε μαζί με τους δεύτερους  μια βίαιη καταστολή στους μετανάστες και πρόσφυγες της περιοχής, η οποία πολλές φορές πήρε και τη μορφή κανονικού πογκρόμ. Η συγκεκριμένη φασιστική γκρούπα, υπό τη μορφή επιτροπής κατοίκων, συνέχισε το πάντρεμα και με λοιπές ακροδεξιές ομάδες και κόμματα, θέλοντας να εγκαθιδρύσει φασιστικούς θύλακες και ζώνες ελέγχου σε κεντρικά σημεία της αθήνας (αγ. Παντελεημονας,πλ. Αττικής). Ο καθένας μπορεί να φανταστεί την ενόχληση που προκαλούν καταλήψεις, στέκια και άτομα που στέκονται εχθρικά απέναντι σε όλους αυτούς, πόσο μάλλον όταν αναπνέουν δίπλα τους. Μπροστά σε αυτό το φασιστικό παραλήρημα των τελευταίων χρόνων στην περιοχή, η Villa σαφώς δεν έμεινε αμέτοχη και ούτε πρόκειται να μείνει. Μαζί με άλλες συλλογικότητες και ανθρώπους έχουμε πραγματοποιήσει διαδηλώσεις, δράσεις αντιπληροφόρησης και άλλες παρεμβάσεις για το όλο ζήτημα,  ενώ ουκ ολίγες φορές ήρθαμε συνειδητά πρόσωπο με πρόσωπο με τους πρωταγωνιστές της φασιστικής μισαλλοδοξίας. Μέσα σε αυτές τις εξελίξεις  η Villa θα εξακολουθήσει να παραμένει εμπόδιο σε κάθε φασιστική φαντασίωση, που θέλει να δημιουργήσει τοπικά απαρτχάιντ. Αυτό να το βάλουν καλά στο μυαλό τους.
       Πέρα από τους εξωγενείς παράγοντες όμως που επηρεάζουν την κατάληψη υπάρχουν και οι εσωτερικοί, με αποτέλεσμα να προκύψουν τους τελευταίους μήνες κάποια τεχνικά προβλήματα, λόγω της παλαιότητας του κτιρίου. Αξίζει να αναφερθεί ό,τι το κτίριο είναι κατασκευής του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα χρονολογείται περί το 1860. Επόμενο είναι λοιπόν με το χρόνο να παρουσιάζονται προβλήματα, τα οποία επιλύονται πάντα αυτοοργανωμένα από τον κόσμο που είτε συμμετέχει, είτε στέκεται αλληλέγγυα στη Villa. Με τη συνδρομή εργασίας στα «εργοτάξια» της κατάληψης, με την οικονομική ενίσχυσή της, με την αμέριστη υποστήριξη των κινήσεων αλληλεγγύης σε αυτή.  Είμαστε όλοι εμείς που δώσαμε, και θα συνεχίσουμε να δίνουμε, ζωή σε αυτό το κτίριο εδώ και δύο δεκαετίες μακριά από κάθε κρατικό – δημοτικό φορέα, που ξέρει να μιλάει  τη γλώσσα της κονόμας και της μίζας και είχε αφήσει αυτό το κτίριο να σαπίζει μέχρι την κατάληψή του.  Δεν περιμένουμε και ούτε ζητάμε τίποτα απ’ όλους αυτούς. Έτσι και αλλιώς πάντα εμποδίζαμε  τα σχέδια τους.
       Όλα αυτά τα 21 και πλέον χρόνια εκατοντάδες ανθρωποι πέρασαν από τη Villa. Στέγασαν σε αυτήν τις ιδέες και τις αντιλήψεις τους περί τέχνης, ζωής, πραγματικότητας, πολιτικής. Μια συστέγαση πολλαπλών μορφών, πρακτικών και αντιλήψεων, που ήρθαν για να εμπλουτίσουν τα χαρακτηριστικά της κατάληψης.  Την αντίσταση, την αυτοοργάνωση και την ελευθερία.  Η Villa ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι το στέγαστρο για όλες τις ομάδες, τις συλλογικότητες και τα άτομα, που είδαν και συνεχίζουν να βλέπουν σε αυτήν τον τόπο που θα εκφραστούν, θα δημιουργήσουν, θα παλέψουν. Με το μοναδικό δικό τους τρόπο.
Δημιουργώντας παιδικά στέκια, ομάδες θεάτρου, μοντέρνου χορού, μουσικής, συλλογικής κουζίνας, προβολών, βίντεο, κουκλοθέατρου, βιβλιοπωλείου, αυτοδιαχειριζόμενου καφενείου, τυπογραφείου. Ομάδες αυτομόρφωσης βιτρό, ξένων γλωσσων, Η/Υ, πολεμικών τεχνών. Μουσικά και εκδοτικά εγχειρήματα. Studio φωτογραφίας και μουσικής (προβάδικο). Εκδηλώσεις και δραστηριότητες, που είτε συνδιαμορφώθηκαν με τη Villa, είτε φιλοξενήθηκαν από αυτή. Άπειρα γεγονότα και εμπειρίες και ελάχιστες οι αράδες που τα αναφέρουμε. Εσκεμμένα ίσως μιας και η ουσία τους όλα αυτά τα χρόνια δε μπορεί με τίποτα να μεταφερθεί σε ένα κομμάτι χαρτί. Να αποδοθεί η αξία του να κάνεις πράγματα, που εκεί που τα σιχτιρίζεις (λόγω αντοχών, νεύρων, οργανωτικότητας) την ίδια στιγμή τα αποθεώνεις που υπάρχουν και που σου δίνουν λόγο ύπαρξης και λόγους να συνεχίσεις να αντιστέκεσαι και να πολεμάς.
        …Στον καιρό της οικονομικής κρίσης νέοι κρατικοί σχεδιασμοί ανα-συντάσσονται και στοχεύουν τις ίδιες τις ζωές μας. Στις νέες προσταγές του κεφαλαίου και του κράτους, το να υπάρχουν εστίες αντίστασης απέναντι στα σχέδια τους είναι πολύ σημαντικό για εμάς, και αρκετά προβληματικό γι’ αυτούς. Οι καταλήψεις οφείλουν να συμβάλλουν στην κατεύθυνση αυτή αντι-προτείνοντας λύσεις και αποτελώντας ένα δυναμικο αντίλογο. Τώρα που  μισθοί, επιδόματα και εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών παίρνουν την κάθοδο,  ενώ τα ενοίκια στέγασης παραμένουν σε άνοδο, το σύνθημα «να μπούμε στα άδεια σπίτια» δεν είναι ένα ξεθωριασμένο σύνθημα στον τοίχο του παρελθόντος, αλλά είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Στην εποχή που τα πάντα εκτιμούνται με αριθμούς και ποσοστά, το να υπάρχουν  χώροι αντίστασης, ανυπακοής, ρήξης, που εχθρεύονται τη λογική του κέρδους,  είναι αναγκαίο όσο ποτέ. Η ύπαρξη καταλήψεων και η παρουσία κινηματικών δράσεων σε περιοχές που παραδίδονται στις ορέξεις «αγανακτισμένων  κατοίκων» επιβάλλονται όσο ποτέ. Οι «10,100,1000 καταλήψεις», που βιώσαμε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη – και έπειτα αυτής –  με μεγάλη ένταση και σε μεγάλη έκταση, και που είναι μία από τις παρακαταθήκες του, ας γίνουν πραγματικότητα.
9/4/2011
Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Το μανιφέστο των Ισπανών στα Ελληνικά (Democracia Real Ya)

Mια γρήγορη μετάφραση via @mousikopodilato: Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν εσάς: άνθρωποι, που ξυπνούν κάθε πρωί για να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Άνθρωποι, που δουλεύουμε σκληρά κάθε ημέρα για να παράσχουμε ένα καλύτερο μέλλον για τους γύρω μας.

Μερικοί από μας θεωρούμε τους εαυτούς μας προοδευτικούς, άλλοι συντηρητικούς. Μερικοί από εμάς πιστεύουμε στο Θεό, μερικοί όχι. Μερικοί από εμάς έχουν συγκεκριμένες ιδεολογίες, άλλοι είναι απολίτικοι, αλλά όλοι ενδιαφερόμαστε και θυμώνουμε για τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προοπτικές που βλέπουμε γύρω μας: τη διαφθορά μεταξύ πολιτικών, επιχειρηματιών, τραπεζιτών, αφήνοντας μας αβοήθητους, χωρίς φωνή.

Αυτή η κατάσταση έχει γίνει συνηθισμένη, μια καθημερινή ταλαιπωρία, χωρίς ελπίδα. Αλλά αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να αλλάξουμε τα πράγματα, η ώρα να οικοδομήσουμε μαζί μια καλύτερη κοινωνία. Ως εκ τούτου πιστεύουμε ότι: Οι προτεραιότητες κάθε προηγμένης κοινωνίας πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία του πολιτισμού, η βιωσιμότητα, η ανάπτυξη, η ευημερία και η ευτυχία των ανθρώπων.

Αυτές είναι αναμφισβήτητες αλήθειες που πρέπει να διέπουν την κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, καθώς και τα δικαιώματα των καταναλωτών για μια υγιή και ευτυχισμένη ζωή.

Η τρέχουσα κατάσταση της κυβέρνησης και του οικονομικού μας συστήματος, δεν προστατεύει αυτά τα δικαιώματα, και με πολλούς τρόπους αποτελεί εμπόδιο για την πρόοδο της ανθρωπότητας.

Η δημοκρατία ανήκει στο λαό (δήμος= άτομα , κράτος = κυβέρνηση) το οποίο σημαίνει ότι η κυβέρνηση αποτελείται από όλους εμάς. Ωστόσο, στην Ισπανία, οι περισσότεροι από την πολιτική τάξη δε μας ακούνε. Οι πολιτικοί θα πρέπει να μεταφέρουν τη φωνή μας στα θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την πολιτική συμμετοχή των πολιτών μέσω άμεσων καναλιών με σκοπό το μεγαλύτερο όφελος για την ευρύτερη κοινωνία. Σκοπός τους δεν είναι να πλουτίσουν και να ευημερήσουν εις βάρος μας, υποκύπτοντας στη δικτατορία των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, ούτε η κατοχή της εξουσίας για την εξουσία.

Η συγκέντρωση εξουσίας σε λίγους δημιουργεί ανισότητα, ένταση και αδικία, η οποία οδηγεί στη βία, την οποία εμείς απορρίπτουμε. Το πεπαλαιωμένο και αφύσικο οικονομικό μοντέλο της κοινωνικής μηχανής καταναλώνει την ίδια την κοινωνία πλουτίζοντας λίγους και στέλνοντας στη φτώχεια τους υπόλοιπους. Και θα συνεχίζει να το κάνει μέχρι να καταρρεύσει.

Ο σκοπός του ισχύοντος συστήματος είναι η συσσώρευση του χρήματος και όχι, η ευημερία της κοινωνίας. Σπατάλη πόρων, καταστροφή του πλανήτη, ανεργία και δυσαρεστημένοι καταναλωτές.

Οι πολίτες είναι τα γρανάζια μιας μηχανής που σχεδιάστηκε για να πλουτίσει μια μειοψηφία η οποία δεν υπολογίζει τις ανάγκες μας. Είμαστε ανώνυμα, αλλά χωρίς εμάς τίποτε από αυτά δεν μπορούσε να είχει συμβεί, γιατί εμείς κινούμε τον κόσμο.

Αν ως κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε το μέλλον μας σε μια αφηρημένη οικονομία, η οποία για τους περισσότερους δεν επιστρέφει ποτέ οφέλη, τότε θα μπορέσουμε να εξαλείψουμε την εκμετάλλευσή μας.

Χρειαζόμαστε μία ηθική επανάσταση. Αντί να βάζουμε το χρήμα πάνω απ’ τον άθρωπο, θα το βάλουμε στην υπηρεσία μας. Είμαστε άνθρωποι και όχι προϊόντα. Δεν είμαι ένα προϊόν καθορισμένο απ’ το τι αγοράζω, γιατί και από που το αγοράζω.

Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.

Νομίζω ότι μπορώ να το αλλάξω.

Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.

Γνωρίζω ότι μαζί μπορούμε.

Πιστεύω πως μπορώ να βοηθήσω.

Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Fee Marie Meyer

Και τώρα που τα φώτα της παράστασης έσβησαν και η αυλαία έχει πια πέσει, ήρθε η ώρα να μιλήσω εγώ. Με τον τρόπο που εγώ θέλω. Για το τι έγινε, τι παιχνίδια θεωρώ ότι παίχτηκαν στην πλάτη μου, αλλά και πέρα από εμένα, γι’ αυτά που θα πρέπει πια να αφορούν τον κάθε νοήμονα άνθρωπο στον ελλαδικό χώρο.

Όσον αφορά στην «υπόθεσή» μου: Είμαι πια αρκετά σίγουρη ότι από τη στιγμή που τα στοιχεία μου έγιναν γνωστά στα τσακάλια της αντιτρομοκρατικής, βεβαίως απόλυτα δικαιολογημένα  -καταλαβαίνετε, ήπια ποτό με τους λάθος ανθρώπους- το έργο ήταν προδιαγεγραμμένο. Πόσο μάλλον, όταν googlαραν το επίθετό μου (σαν να λέμε Παπαδόπουλος στην ελλάδα) και –φαντάζεστε τι χαρά- ανακάλυψαν το πλούσιο «οικογενειακό» μου ιστορικό. Δεν είχε σημασία το διαφορετικό όνομα του πατέρα μου -άλλωστε «αυτές πάνε όλες με όλους»-, ούτε η διαφορετική ημερομηνία γέννησης της μητέρας μου.

Από τη στιγμή που η πραγματικότητα δεν τους έκανε, έπρεπε να προσαρμοστεί. Έπρεπε να μπω στο καλούπι και τον ρόλο που μου είχαν ετοιμάσει. Παρασκευή 15.00 έγινε η απαγωγή μου, την ώρα που έβγαινα από το σπίτι να πάω στο φροντιστήριο όπου διδάσκω. Τουλάχιστον δέκα άτομα με κουκούλες, αφού μου φόρεσαν κι εμένα κουκούλα, με πήγαν στον 12ο όροφο της Γ.Α.Δ.Α. χωρίς να μου πουν ούτε μια λέξη. Εκεί αφού με ανέκριναν έξι άτομα, μου έδειξαν μια φωτογραφία όπου βρισκόμουν εγώ και ο φίλος και σύντροφος Χρήστος Πολίτης. Με ρώτησαν αν τον γνωρίζω και μόλις τους απάντησα θετικά, ότι είναι ένας ακόμη που έχετε στείλει φυλακή άδικα, ο επικεφαλής διέταξε βαρύγδουπα «κανονικά, πάμε τις διαδικασίες». Με έγδυσαν, με κατέγραψαν, μου έκλεψαν το φανελάκι και τις κάλτσες μου, εννοείται ότι δεν μου είχαν πει καν γιατί κατηγορούμαι και εννοείται ότι καμία σημασία δεν έδιναν στο αίτημα μου για δικηγόρο.

Έχει σημασία η ώρα, γιατί ήδη στις 17.00, δύο μόλις ώρες αργότερα, είχε γίνει γνωστή η όλη ιστορία των υποτιθέμενων γονιών μου.

Έτσι, εξηγείται πολύ καλά, γιατί ενώ αντιστεκόμουνα στη φωτογράφηση, με τραβούσαν από τα κινητά τους τηλέφωνα, για να κλέψουν μια εικόνα. Διαφορετικά το καυτό τους θέμα δεν θα πουλούσε τόσο…

Χρόνια τώρα ξέρουμε πώς λειτουργούν αυτοί οι σαθροί ως το κόκκαλο μηχανισμοί, γνωρίζουμε ότι άλλοτε οι ρουφιανοδημοσιογράφοι (με λιγοστές αλλά σημαντικές εξαιρέσεις) είναι τα φερέφωνα της αστυνομίας, και άλλοτε οι εντολείς τους. Έτοιμοι να κομματιάσουν οποιαδήποτε ζωή πετάξουν στα αιχμηρά δόντια τους, έτοιμοι να κατασπαράξουν αλήθειες για να ξεράσουν ψέματα. Σιχαμένοι…

Αυτό που δεν είχα φανταστεί, τουλάχιστον προσωπικά, ως σήμερα είναι ο απροκάλυπτος τρόπος με τον οποίον αυτό συμβαίνει στο εδώ και το τώρα.

Όταν το φιάσκο είχε αρχίσει να γίνεται ξεκάθαρο, κι ενώ εγώ δεν γνώριζα τίποτα απ’ όλα τα αίσχη που είχαν δει το φως της δημοσιότητας, με κάλεσε στο γραφείο του ένας υπεύθυνος για τη «διεθνή τρομοκρατία». Άρχισε να μου κάνει «φιλική κουβεντούλα» σε σχέση με το πότε ακριβώς σκοτώθηκε ο πατέρας μου σε συμπλοκή! Πραγματικά, πρέπει να μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα, ιδιαίτερα όταν μειδιώντας πρόσθεσε ότι «καλά, εμένα πιο πολύ η μητέρα σου με το διεθνές ένταλμα σύλληψης με ενδιαφέρει»… Μόνο που δεν με κατηγόρησε, εν τέλει, ανοιχτά για υπόθαλψη εγκληματία, αφού δεν δήλωσα εξ αρχής τα πατρώνυμα των γονιών μου…

Βέβαια, έκανα αρκετά. Όπως είπε και η εισαγγελέας, «κατέσχεσαν πολλά, ασυνήθιστα πολλά» πράγματα από το σπίτι μου… βούρτσες, ρούχα, οδοντόβουρτσες, μαξιλαροθήκες και… έντυπα. Έντυπα που με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύουν ότι είμαι αναρχική, κάτι που δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να κρατήσω μυστικό, άρα -όπως εύγλωττα διατύπωσε αυτή η μορφωμένη κυρία- και τρομοκράτης, αφήνοντας ανοιχτό, μέχρι να γίνει το συμβούλιο, ακόμη και το ενδεχόμενο της στέρησης της ελευθερίας μου!

Αν θέλει να με φυλακίσει γι’ αυτό, ναι, είμαι ένοχη, και πάντα θα είμαι. Πάντα θα είμαι στην όχθη των καταπιεσμένων και όχι των εκμεταλλευτών, πάντα, μέχρι να μην υπάρχει πια εξουσία από άνθρωπο σε άνθρωπο και από τον άνθρωπο στα ζώα και τη φύση. Αιτούμαι όμως δημόσια και σοβαρά, να αλλάξει το κατηγορητήριό μου. Ας γραφούν οι αληθινές κατηγορίες, να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Να μπει στη θέση των κατηγοριών –είναι αναρχική και διαβάζει έντυπα. Έχει σχέσεις με πολλούς  ακόμη αγωνιζόμενους ανθρώπους και είναι περήφανη για αυτό.

…Οπλίσατε επί σκοπό και εκτελέστε μας στον τοίχο της Καισαριανής…

Κάπου κάποτε διάβασα ότι το κύρος ενός πολιτικού καθεστώτος φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ελλάς το μεγαλείο σου!

Η εποχή που ζούμε είναι ευμετάβλητη, παράξενη, αλλάζει συνεχώς. Η εξουσία σε εποχές θεσμικής και οικονομικής κρίσης πάντα παίζει με το καρότο και το μαστίγιο, το φόβο και την ασφάλεια. Θέλουν κανένας να μην αντιδρά σε τίποτα, να μην μιλά, να μην κοιτάζει κανείς γύρω του, κανείς να μην σκέφτεται διαφορετικά, να μην σκέφτεται γενικά. Λοβοτομείτε μας εκ γενετής, να τελειώνουμε!

Προσπαθούν να επιβάλουν παντού την τρομαχτική και απόλυτη ομοιομορφία τους, την απόλυτα, εξονυχιστικά μελετημένη απανθρωπιά τους.

Στον ελλαδικό χώρο αυτοί τη στιγμή υπάρχουν περίπου 40 κρατούμενοι για πολιτικούς λόγους. Οι περισσότεροι δεν έχουν καν δικαστεί, κι όμως βρίσκονται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, άλλοι δεν δικάζονται με ανοιχτή και δημόσια δίκη, άλλοι κρατούνται δίχως να υπάρχει το παραμικρό εις βάρους τους, με βάση το φρόνημά τους, την αλληλέγγυα στάση ζωής που επιδεικνύουν και τις προσωπικές τους σχέσεις.

Θέλουν όλο και πιο συντηρητικά, όλο και πιο φασιστικά να επιβάλουν την απομόνωση, τη μοναξιά, τη λογική του «ο καθένας για την πάρτη του» και μονάχα να βλέπουμε όλοι τις μεσημεριανές εκπομπές τους, να καταναλώνουμε υποκατάστατα ζωής, ψέματα, θέαμα. Να μη μιλάμε με γνωστούς, μην πηγαίνουμε και μην καλούμε σε σπίτια, να μην ξέρουμε κανέναν, ή να του ζητάμε πιο πριν να μας γνωστοποιήσει το φάκελό του στην ασφάλεια, άσε καλύτερα, μπορεί να μπλέξουμε.

Θέλουν να μη νιώθουμε, να λειτουργούμε μόνο βάση των χαμηλότερων ενστίκτων της επιβίωσης και της αυτοσυντήρησης, βάση του σαδισμού της «κλειδαρότρυπας» να παίρνουμε μάτι τις ζωές άλλων, χάνοντας τη δική μας.

Θέλουν να μισούμε, να εξορίσουμε στο «πυρ το εξώτερον» κάθε τι διαφορετικό, ανθρώπους από άλλα μέρη, συναδέλφους από άλλους κλάδους, όποιον σκέφτεται ή ζει διαφορετικά.

Όλοι αυτοί είναι επικίνδυνοι, πρέπει να τους μισούμε, καθώς το μίσος τρέφει τον φόβο και αντίστροφα.

Σε αυτόν το φόβο βρίσκουν πάτημα για να επιβάλουν τη νεκρική τους ασφάλεια, ως επιθανάτιο ρόγχο μιας κοινωνίας που απαρνείται τους τελευταίους δεσμούς που την ορίζουν ως τέτοια.

Μονάχα τρεις λέξεις, πιστεύω, φτάνουν για να καθοριστεί το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο. Αξιοπρέπεια-Ελευθερία-Αλληλεγγύη. Η μια δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τις άλλες δυο, καμία δεν πέφτει από τον ουρανό. Θέλουν τιμή και τόλμη. Αυτές είναι όμως οι δύσκολες έννοιες που δίνουν στον άνθρωπο υπόσταση, που μετατρέπουν την επιβίωση σε ζωή.

Μπορούν να μας ελέγχουν, να μας κομματιάζουν και να μας απομονώνουν μονάχα όσο μένουμε με την πλάτη σκυμμένη κάτω από το μαστίγιο, να κυνηγάμε το εκάστοτε καρότο.

Ας αντισταθούμε! Μόλις σηκώσουμε το κεφάλι και αντικρύσουμε τον εαυτό μας και τους απέναντι ξανά στα μάτια, το σαθρό τους οικοδόμημα θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Γιατί, μπορεί αυτή τη στιγμή η καταστροφή να έπεσε στο σπίτι του γείτονα, αλλά αύριο θα είναι στο δικό σου.

Ας αντισταθούμε! Γιατί, παντού στον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να σηκώσουν το κεφάλι. Παντού και πάντα, κάθε μοναδική στιγμούλα που κάποιος υψώνει το βλέμμα στον ουρανό και στο απέραντο του ορίζοντα που ξέχασε από παιδί, ξαναγεννιέται το Ανθρώπινο στον Άνθρωπο.

Φτάνει, αρκετά τους ανεχτήκαμε! Αγώνας για την γη ολάκερη και την ελευθερία, αγώνας για τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας

Το κράτος και τα μίντια είναι οι μόνοι τρομοκράτες.

Η αλληλεγγύη σε όσους αγωνίζονται, πέρα από όπλο μας, είναι και δεδομένη.

Παραφράζοντας το γνωστό ποίημα: Όταν ήρθαν να πάρουν το γείτονά μου, δεν μίλησα, ήταν ξένος. Όταν αργότερα ήρθαν να πάρουν τον επόμενο, ήταν τσιγγάνος, πάλι δε μίλησα. Μετά πήραν και τον φτωχό, τον αλήτη, τον αναρχικό, τον αριστερό….Τελικά ήρθαν να πάρουν κι εμένα… ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ…

 

Fee Marie Meyer

από Indymedia :: Athens

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σκηνές απ’ το τώρα

Πρωί μαγαζί. Καφές πικρός χωρίς ζάχαρη αλλά με άρωμα που σε ταξιδεύει. Το τσιγάρο «λέει» απαγορεύεται. Θα μου πεις τι σε νοιάζει εσένα αφού το έκοψες. Ε το ξανάρχισα, έτσι επειδή δεν γουστάρω να μου λες τι να κάνω. Θα βγω έξω όμως να καπνίσω από σεβασμό αφού σε ενοχλεί τόσο. Δεν την έμαθες εσύ αυτή τη λέξη, ίσως να μην έχεις φτάσει ως το σίγμα ακόμα. Ώρες-ώρες νομίζω οτι είσαι αναλφάβητος στο μυαλό αφού δεν έχεις μάθει ούτε τις λέξεις αγάπη και αλληλεγγύη. Εκτός αν έχεις μαλάκα δάσκαλο.

Δεν θα σου γκρινιάξω άλλο και στην τελική τράβα γαμήσου παραπέρα. Τσιγάρο λοιπόν έξω από σεβασμό, παγώνει ο κώλος μου στο μάρμαρο. Από το απέναντι πεζοδρόμιο τρέχει ένας τύπος προς το μέρος μου χαμογελαστός – περίεργο σου φάνηκε που χαμογελούσε ε; κι εμένα το ίδιο – σταματάει μπροστά μου και μου ζητάει φωτιά να ανάψει ένα τσιγάρο που έκανε τράκα απέναντι. Του δίνω. Την κρατάει αλλά δεν το ανάβει. Κάθεται δίπλα μου βλέπει το φλιτζάνι με τον καφέ μου και με ρωτάει αν μπορεί να πιει λίγο. Κολάω. Του λέω πως όχι δεν μπορεί αλλά μπορώ να του βάλω ένα καφέ σε πλαστικό ποτήρι. Μπαίνω μέσα και του βάζω. Το τσιγάρο δεν το είχε ανάψει ακόμα.

Βγαίνω έξω με τον καφέ. Αρχίζει να μου μιλάει και να μου λέει πως είμαστε όλοι παιδιά του Θεού αλλά έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη και την αγάπη προς τα αδέρφια μας. Οτι θα μας βάλουν τσιπάκια και οτι δεν γουστάρει. Μου είπε χαρακτηριστικά πως οι πλούσιοι θα είναι πίσω από μεγάλες τζαμαρίες και οι φτωχοί απ’ έξω και θα προτιμίσει να είναι έξω από αυτές μαζί με τα αδέρφια του. Οτι τα αδέρφια του θα αντέξουν απ’ έξω. Αυτά μου είπε. Άναψε το τσιγάρο και έκανε την κίνηση να μου επιστρέψει τον αναπτήρα. Του είπα να τον κρατήσει αλλά αρνήθηκε και δείχνοντας τα χέρια του που κρατούσαν το ένα το τσιγάρο και το άλλο τον καφέ, μου λέει:»Δεν θέλω τίποτα άλλο από σένα αδερφέ, με έχεις φτιάξει». Γύρισε την πλάτη του κι έφυγε.

Μπαίνοντας μέσα στο μαγαζί ήμουν κι εγώ χαμογελαστός, με είδα στον καθρέφτη. Σκεφτόμουν δύο πράγματα. Πρώτον οτι με είπε αδερφό και γουστάρω που θα είμαι μαζί του έξω από τις τζαμαρίες και δεύτερον οτι την επόμενη φορά θα τον αφήσω να πιει από το φλιτζάνι μου.

3 Σχόλια

Filed under Uncategorized