Tag Archives: Παλαιστίνη

“Χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”

…Ο Μοχάμαντ ήταν 15 χρονών και ζούσε στον προσφυγικό καταυλισμό Αλ – Τζαλασούν κοντά στην Ραμάλα. Πολύ λίγα μέτρα από το σχολείο, που έχουν χτίσει τα Ηνωμένα Έθνη για τον καταυλισμό, υπάρχει ένας παράνομος οικισμός ισραηλινών εποίκων. Στην πλευρά που βλέπει προς το σχολείο υπάρχει ο πύργος ελέγχου του ισραηλινού στρατού. Ο Μοχάμαντ πήγαινε στην πισίνα που υπάρχει κοντά στο σχολείο με κάτι φίλους του. Περπατούσαν παίζοντας στο χωράφι με τις ελιές που υπάρχει μεταξύ του σχολείου και του οικισμού των εποίκων. Οι ισραηλινοί στρατιώτες πυροβόλησαν. Ο Μοχάμαντ έπεσε νεκρός σε λίγα μόνο λεπτά. Τρεις από τους φίλους του τραυματίστηκαν από τις σφαίρες. Πριν μερικά χρόνια ο ισραηλινός στρατός σκότωσε άλλα πέντε παιδιά στον ίδιο καταυλισμό με παρόμοιο τρόπο. Ο πατέρας του Μοχάμαντ δολοφονήθηκε πριν εφτά χρόνια. Ήταν καταζητούμενος για δυόμιση χρόνια μέχρι που ο στρατός τον βρήκε στο βουνό που κρυβόταν και τον σκότωσε.

Ο χάρτης της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας είναι δεμένος με ένα σκοινί. Είναι η εικόνα ενός φυλακισμένου, ενός φυλακισμένου με πολλά πρόσωπα και διάφορες ηλικίες. Το σκοινί είναι φτιαγμένο από ένα τείχος και συρματοπλέγματα και πολυβόλα και τανκς και ψέματα και συμφέροντα. Καθημερινά το σκοινί σφίγγει και βυθίζεται όλο και πιο πολύ στο ήδη φθαρμένο σώμα που κάποτε ήταν και, αν και μικρότερη, συνεχίζει να είναι η Παλαιστίνη. Καθώς το σκοινί όλο και περισσότερο σφίγγει οι πληγές ματώνουν και ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που δεν υπάρχει θάλασσα να τον ξεπλύνει. Υπάρχει μια ιστορική και συλλογική μνήμη πολύ δυνατή στον παλαιστινιακό λαό. Η μνήμη -και ταυτόχρονα η νοσταλγία- αυτού που ήταν, μνήμη που συνεχίζει να θρέφεται από ένα παρόν καθημερινών βασάνων. Η σκέψη για το μέλλον είναι δύσκολη, να φανταστείς τη ζωή κοστίζει. Όμως, όπως απεικονίζει μια τοιχογραφία στο Ντχέισα, υπάρχει ένα χέρι που γράφει σε έναν τοίχο: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”. Και όταν αυτό το χέρι θα το έχουν δέσει θα υπάρξει μια φωνή που θα κραυγάσει: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”. Και όταν θα έχουν σβήσει τη φωνή θα υπάρξει μια σκέψη σε ένα κεφάλι, μια σκέψη που θα ονειρεύεται: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”. Και όταν αυτό το σώμα θα έχει δολοφονηθεί θα εμφανιστούν πολλά νέα χέρια που θα γράφουν στον ίδιο τοίχο με το αίμα του: “χώρα μου είναι η Παλαιστίνη”…

αύγουστος 2009

Όλο το άρθρο στο Indy.gr


Σχολιάστε

Filed under Uncategorized