Tag Archives: στίχοι

I know the power of words,
I know the tocsin of words.
They are not those that make theater boxes applaud.
Words like that make coffins break out
make them pace with their four oak legs.
It happens they are thrown out,
not printed, not published.
But the word gallops, its saddle girth tightened,
it rings through the ages and trains creep nearer
to lick… poetry’s toil-hardened hands.

Lyrics by Vladimir Mayakovsky

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Mη μ’ αφήνεις

Παραγωγή, στίχοι και παρoυσίαση: B.D.Foxmoor
Κιθάρες: Γιώτης Παρασκευαίδης
Τσέλο: Σταύρος Παργινός
Ηχοληψία: Μιχάλης Σκαράκης

(στην εισαγωγή ακούγονται στίχοι του Μικέλη Άβλιχου από
το ποίημα του «Ο μοχθηρός ψευτοφιλόπατρις» )

Το πρόσωπό του εκείνο το γιωμένο
που της καρδιάς του δείχνει τη σκουριά
το γέλιο το κρυφό και λυσσιασμένο
που η δυστυχία των άλλων τού γεννά.
Το φθονερό του μάτι το σβησμένο
που δείχνει βουλιμιά για συμφορά
μας εξηγούν γιατ’ είναι διψασμένο
τ’ αχείλι του και πόλεμο ζητά.
Διψάει να ιδή στα μαύρα φορεμένους
πατέρες και μανάδες που μισεί,
να τους ιδή στα δάκρυα τους πνιγμένους
θάναι δροσιά στην έρμη του ψυχή.
Για τούτο
υπέρ Πατρίδος σκούζει, κράζει
Όρνιο,
που για κουφάρια αναστενάζει!

Με λίγα λόγια κόψε φάτσα και βγάλε συμπέρασμα
απόψε θρηνώ όσα χρόνια αγαπάω.
Εδώ χτυπήσανε πρόσφυγες στο Πέραμα,
στους τάφους των δικών μου ντρέπομαι να πάω.
Πως γίναμε έτσι λασπερά ποντικοσώμματα
Και ποια κατάρα δίπλα μας φωνάζουμε να ‘ρθει;
Τα κατουρήματα του χρόνου σ’ αυτά τα χώματα
κάναν τη μυρωδιά μας για πάντα να χαθεί.
Ποια λύσσα κακιά και ποια της πείνας αφορμή,
κάνει τ’ αλάνια τα παλιά ανθρωπόμορφα κτήνη.
Πως ξεχαστήκαν της προσφυγιάς μας οι λυγμοί;
Τι άλλο ακόμα μπορεί να γίνει;
Εδώ ήτανε το απάγκιο μας, κάναμε όλοι υπομονή,
Είχαμε ταιριάξει τις παραξενιές μας.
Ήτανε το απάγκιο μας, κάναμε υπομονή
Τα δίναμε όλα απλόχερα και τις ευχές μας.
Ξεχάσαμε όμως τα παιδιά μας και πάνω στην ανησυχιά τους
Ήρθε μια πρόταση, μια μαύρη αφήγηση.
Τρύπησε στο μυαλό τους, έσφιξε τα κορμιά τους
και τους πότισε με μίσος κι εκδίκηση.
Κι άντε μάζεψε τα κι άλλαξε τα γούστα τους,
Έχουνε δήθεν αντρέψει, βιώσαν το μαρκάρισμα.
Μη τυχόν και γινήτε σα τα μούτρα τους,
το παραμύθι αυτό δεν τελειώνει με λυντσάρισμα.
Ψάχτε τον τρόπο ‘κείνο τον μαγικό της ζωής
μέσα απ’ τα σχολειά και τα σαλόνια σας.
Να τους μάθετε ποιος είναι ο τόπος της φυγής,
αλλιώς πάνω στους τάφους σας θα κρεμάνε τα εγγόνια σας

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Ο sporos ήτανε δεκάξι

Ο σπόρος ήταν πάντα χαμογελαστός. Πάντα. Σε χαιρετούσε και σου μιλούσε μ’ ένα χαμόγελο. Πάντα. Ήταν καυλωμένος με τα παπάκια. Το γούσταρε το παπάκι του. Το είχε σαν παιδί του. Το φρόντιζε.

Γενικά πρόσεχε όταν οδηγούσε. Εγώ, τότε, δεν ανέβαινα σε όλους όσους είχαν παπάκι αλλά στο σπόρο ανέβαινα. Ήξερα πως όταν είχε δεύτερο άτομο επάνω δεν θα έκανε μαλάκια. Το ήξερα. Ήταν κιμπάρης ρε σου λέω.

Εκείνη την πουτάνα τη μέρα τον είχα δει νωρίς το απόγεμα. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ ρε φίλε, ήταν 7/9/2001. Τον είδα καθώς περνούσα μπροστά από την εκκλησία, με το παπάκι του, κοντοστάθηκε, σήκωσε το χέρι του και με χαιρέτησε. Τώρα που στο γράφω το βλέπω μπροστά μου.

Το ίδιο βράδυ σκοτώθηκε. Σοκ. Κλάματα. Λυγμοί. Στεφάνια.

Και ένα τραγούδι…

Σε ψεύτικους κόσμους σκοτάδια ψυχής

χρυσάφι διαμάντια είχε να δεις

ίσως αλλιώς να ‘χαν όλα αλλάξει

μα ο Σπόρος ήτανε δεκάξι

 

υ.γ. Το κομμάτι το έγραψε ο Μάκης.

υ.γ.1. Ήθελα από το Σεπτέμβρη να σου γράψω για το Σπόρο αλλά δεν έβρισκα με τίποτα το cd που είχε το κομμάτι του. Εμφανίστηκε τυχαία μπροστά μου πριν τρεις μέρες. Μήπως έτσι δεν γίνεται πάντα;

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

τζιμάκο να’σαι καλά ρε φίλε

Είμαι γυφτάκι στην Πανεπιστημίου
με τα τραγούδια-πατσαβούρια μου γυαλίζω το παμπρίζ
και τα όνειρά σας
σε στάσεις λεωφορείου
με τα λουλούδια τα κουλούρια μου πουλάω και την ψυχή μου
στα παιδιά σας
σε τάφους γυμνασίου
τα σουσαμένια μου μπουμπούκια βουτηγμένα σε χολή
γλώσσα σφουγγάρι
δαίμων του κυλικείου
στο μαυροπίνακα καρφώνω τους σπασίκλες μαθητές
και τα τσιράκια
του άρχοντα ηλιθίου
τους κοπαδίτες τους μουγγούς τους σιωπηλούς πλειοψηφούντες
δουλειές με φούντες
μπαίνω με τα τσαρούχια
στο σαλονάκι της Ευρώπης μια ζωή πρετ-α-πορτέ
με περιμένει

Κάνω παιγνίδι με λόγια και με νότες
έχω κρυμμένα τραγουδάκια στα μανίκια στα μπατζάκια
γητεύω κότες
άγουρα κοριτσάκια
και τα φυτεύω στο κρεβάτι με τα κέρατα να εξέχουν
στα τασάκια
από έρωτες καπότες
με γουρουνάκια κουμπαράδες να κυλιέμαι στα λεφτά
βαράω κουδούνι
στης καφετζούς τις πόρτες
η σκονισμένη νεολαία σαβανωμένη συνολάκια
κάνει νάζια
σε ντισκοκαρμανιόλες
θεατές και νικημένοι ονειρώξεων λεκέδες
είμαστε όλες
ένα μάτσο βιόλες
σας σιχάθηκε η ψυχή μου καρκινάκια του πλανήτη
σκατοκαριόλες

υ.γ. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Κλείσε τα μάτια και άκουσέ το

 

 

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Ιμάτζιν

Δεν πήγανε χαμένοι όλοι μου οι όρκοι,
έφαγα τον John Lennon κάπου στη Νέα Υόρκη.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

My lady

This rose will never die

La la la la la….

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized