Tag Archives: συμπαντικά

Καλημέρα ;

Κάπου στη Θεσσαλονίκη

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

I fuck, you fuck, he fucks…

Για τα παιδιά στους δρόμους του Λονδίνου.
Ο λόγος της αστυνομίας –όλων αυτών που εκπροσωπούν, ενισχύουν, νομιμοποιούν την κυριαρχία της αστυνομίας επί της πολιτικής– είναι, από τον καιρό του Μπένθαμ, οπτικός λόγος. Είναι ένας λόγος σύμφωνα με τον οποίο κεντρικό διακύβευμα του υποκειμένου είναι η γνώση ως έκφραση μιας απαίτησης για εξουσία, και σύμφωνα με τον οποίο η βασική και ανεξάλειπτη συνθήκη της γνώσης είναι η όραση, η θέαση, η θεωρία με την αρχαιοελληνική της ετυμολογική έννοια. Για την αστυνομία, γνωστό είναι το ορατό· και αντίστροφα, το ορατό είναι αυτό που επιτρέπει τη γνώση. Η διαδικασία της γνώσης είναι εν πολλοίς διαδικασία της απόσυρσης των πραγμάτων απ’ τη ζώνη του αθέατου, της κοπιώδους έλξης τους στο φως του ορατού.
Αυτό που κάποτε ονομάστηκε «αντιγνώση», και που συνδέεται με μια σειρά αναπτυγμάτων στις παρυφές της φιλοσοφίας και των κοινωνικών επιστημών (Νίτσε, Χάιντεγκερ, Μπατάιγ, Μπλανσό, Ντεμπόρ, Φουκώ κλπ) είναι η διεκδίκηση του δικαιώματος για κάτι άλλο από όραση και κάτι άλλο από γνώση. Είναι η υπογράμμιση της αναγκαιότητας όχι για το άρρητο αλλά για μια υλιστική επανίδρυση του δικαιώματος στο να γνωρίζεις που δεν διαμεσολαβείται από το μάτι και από την πάντοτε αποστασιοποιημένη, αυτο-εγκλωβισμένη και εγκλωβίζουσα προοπτική του.

Η σημερινή φοιτητική νεολαία, όπως κάθε νεολαία εδώ και αρκετό καιρό, κάθισε επί μακρόν στα θρανία της επικυριαρχίας της οπτικής κατασκευής του κόσμου και της συνακόλουθης διασύνδεσής της με το δίδυμο γνώση/εξουσία. Έζησε έγκλειστη, όπως και οι προηγούμενες γενιές στη Δύση μετά το Μάη του 68, στην φούσκα του φαινομένου –μια φούσκα πλήρη, θα μπορούσε να πει κανείς, φαινομένων, υπερχειλισμένη από το ορατό. Σε κάθε γενιά, η παράδοση στην επικυριαρχία του ορατού, την επικυριαρχία της αστυνομίας, έρχεται με το κόστος, μεταξύ άλλων, της απώλειας των συνδετικών εκείνων κρίκων που ενώνουν τις αισθήσεις εκτός της όρασης με μια άλλους είδους γνώση, ή μάλλον με μια ευρύτερη από τη γνώση κατηγορία που θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει εμπειρία.
Η κοινωνία της εικόνας είναι κοινωνία αισθητηριακής ένδειας· κοινωνία όπου οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να καταστέλλουν ολόκληρες ζώνες αισθήσεων και διαθέσεων που ενοικούν στην εκ του σύνεγγυς επαφή με τα πράγματα και τα σώματα. Η αστυνομική προδιάθεση βλέπει σε κάθε εξέγερση μόνο το θέαμα της καταστροφής της ιδιωτικής περιουσίας, τον κίνδυνο διάτρησης της φαινομενικής τάξης του κόσμου· ποτέ το βάρος που αποκτά για τον εξεγερμένο η έκθεση στην εμπειρία πέρα από την τάξη της θέασης και του ορατού. Ο εξεγερμένος δεν παύει να είναι θεατής επειδή δρα, γενικά και αφηρημένα. Ο εξεγερμένος παύει να είναι θεατής επειδή ανοίγεται σε μια ζώνη εμπειρίας που διαφεύγει από την απομάκρυνση απ’ το αντικείμενο που προϋποθέτει το οπτικό, που επερωτά τη μεταμόρφωση του κόσμου σε απλή εικόνα, έστω τριών διαστάσεων. Καμμία φαινομενολογία της εξέγερσης δεν είναι εφικτή αν δεν στραφεί προς αυτά τα οποία το σώμα που εξεγείρεται μαθαίνει εκ του σύννεγυς–και που εξεγείρεται ώστε να μάθει:
το πιάσιμο των χεριών αγνώστων καθώς σχηματίζεις μια αλυσίδα προστασίας ενός χώρου·
την υφή και την αντίσταση μιας γυάλινης προθήκης όταν την κλωτσάς με το πόδι ή τη χτυπάς με λοστό·
τον πόνο απ’ το γκλοπ όταν σε χτυπά στα δάχτυλα ή το μπράτσο ή την πλάτη·
την αποπνικτική μυρωδιά των χημικών ή αυτή της βενζίνης ή των καμένων ελαστικών·
τους κρότους του δρόμου, διαφόρων ειδών και αποχρώσεων·
το βάρος ενός σώματος που πέφτει στα χέρια σου ή υποβαστάζεις·
την απελευθέρωση ενός κάποιου πνεύματος όταν ενώνονται οι φωνές.
την χαρά μιας νέας επινόησης που υλοποιείται συλλογικά–μιας κατάστασης, μιας διακοπής του ρου της καθημερινότητας, ενός θεάτρου αντεστραμμένων ρόλων, μιας σειράς πυρετωδών συναντήσεων και συζητήσεων.
Κάποιοι θα μιλήσουν για αισθητικοποίηση της εξεγερσιακής βίας· ξεχνούν την πείνα των αισθήσεων που μαστίζει γενιές μεγαλωμένες με ίντερνετ, Νιντέντο, τηλεόραση, και βιντεοκάμερες. Ξεχνούν, ακόμα σημαντικότερα, την επιθυμία του σώματος να φέρει τον κόσμο κοντά του, να διατρήσει το αδιόρατο εκείνο πέπλο που τον κάνει ταυτόχρονα εκτυφλωτικά προφανή και απόμακρο, που τον επενδύει με μια αύρα αποτρόπαια μεταφυσική, που τον αποστεώνει σε τίτλους εφημερίδων. Αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο που μετατράπηκε σε αριθμούς και δεδομένα, σε ψηφία, σε ποσότητες και ισοδυναμίες, το σώμα επιθυμεί να τον ξαναφέρει κοντά του, να τον επιστρέψει στην υλική του υπόσταση. Για να τον αγκαλιάσει κάποιες φορές, για να τον καταστρέψει άλλες· αλλά πάσει θυσία για να τον φέρει στα μέτρα του, για να ξανα-αισθανθεί κομμάτι της ίδιας ύλης με αυτόν, όχι εξόριστο απ’ τα μυστηριώδη του και άφαντα ενδότερα –«οικονομία», «δημοκρατία», «ελευθερία», «ισχύς». Το εξεγερμένο σώμα επιθυμεί όχι να πάψει να θυμώνει ή να φοβάται ή να πονά αλλά να συνδέσει το αίσθημα του θυμού ή του φόβου ή του πόνου του με κάτι απτό και υλικό, με κάτι προσβάσιμο. Επιθυμεί να δει διαφορετικά, χωρίς μάτια, χωρίς να τυφλώνεται απ’ τα φώτα των σειρήνων της αστυνομίας.
Αναδημοσίευση Φαινομενολογία της εξέγερσης από Radical Desire

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Οι λέξεις είναι σκέψεις

Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ’ ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ’ ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ’ ακούς
Είμ’ εγώ, μ’ ακούς
Σ’ αγαπώ, μ’ακούς………

Απόσπασμα από το Μονόγραμμα  (Οδυσσέας Ελύτης)

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Στις 11/9

Έρχονται

πακέτα

παροχών

3 Σχόλια

Filed under Uncategorized

Αίμα, δάκρυα και σέχτα

Δυο λόγια ήθελα να σου πω για τα παιδιά αυτά που παίζουν με όπλα, στιλέτα και σιδηρογροθιές (μα καλά ρε μαλάκες σιδηρογροθιές έχεται(;) γελάει ο κόσμος μαζί σας) και ενίοτε διαβάζουν λέει και κανένα βιβλίο για να ενημερωθούν για το αντάρτικο πόλης. Πρώτα άρπαξαν τα όπλα κάναν δυο τρεις «βόλτες» να τα δοκιμάσουν και τώρα διαβάζουν λέει και ενημερώνονται για άγνωστες μέχρι τότε καταστάσεις αγώνα. Συγγνώμη κι όλας ρε καρντάσια λίγο ανάποδα δεν αρχίσατε να το παίζεται το παιχνίδι σας; Ρωτάω ρε μάγκες. Αλλά ξέχασα δεν θα πάρω απάντηση, τουλάχιστον όχι με μερικές αράδες όπως αυτές που στείλατε στα Νέα (και αυτά τα μουνιά δεν τις βγάλαν στο internet έπρεπε να αγοράσεις την κωλοφυλλάδα τους) εσείς ξέρω μιλάτε με τα σίδερα, έτσι δεν είναι; Γουστάρετε να αφήνετε μάνες δίχως γιούς γυναίκες δίχως άντρες και άλλα τέτοια, με λίγα λόγια διψάτε για αίμα. Βρυκόλακες σύγχρονοι είστε ρε καλόπαιδα, βρυκόλακες σύγχρονοι με μίσος.

Δεν πιστεύω οτι είστε πληρωμένοι δολοφόνοι αλλά είστε μπερδεμένοι δολοφόνοι και φυσικά μαλάκες (με όλη την σημασία της λέξης και με το συμπάθειο κι όλας). Εγώ που λέτε ρε αλάνια τον Γκιόλια δεν τον ήξερα γαμώ το στανιό σας και ούτε στο μπουρδέλο το troktiko έμπαινα και δεν ήμουν μόνο εγώ ήταν και άλλοι πολλοί σαν εμένα που όταν άκουσαν οτι κάποιος έφαγε τον Γκιόλια  νόμιζαν ήταν ποδοσφαιριστής.

Όμως τώρα τα δεδομένα είναι τα εξής: εσείς φάγατε τον Γκιόλια εγώ τον έμαθα και έμαθα από σας ποιός ήταν. Ήταν ένα γρανάζι βρε μαλάκες του συστήματος και ήταν και «πλαστικό»  γρανάζι, όπως κάτι ψευτορολόγια που φαίνονται από έξω τσίλικα και μέσα έχουν πλαστικά ψευτογρανάζια και σε μια βδομάδα χαλάνε, έτσι κι αυτός. Αλλά τώρα το γρανάζι θα αντικατασταθεί και που ξέρετε μπορεί να μπει στη θέση του ατσαλένιο.

Με λίγα λόγια μάγκες και μαγκίτισες (το πιάσατε το υπονοούμενο ετσι;) που βλέπετε και Μητσικώστα ως γνήσιοι νεοέλληνες και δεν είναι κακό, δεν σας χλευάζω απλά το σημειώνω αυτοαποκαλείστε αντισυστιμικοί κάνοντας πράξη τη γλοιώδη πεποίθηση που υπαρχεί και θα υπάρχει για χρόνια στον γαμημένο αυτό τόπο «ότι δηλώσεις είσαι». Κάποιος όμως που δεν έχει δει Μητσικώστα ποτέ του αλλά δεν «έφαγε»  και κανέναν ΠΟΤΕ του ίσως είναι πιο αντισυστημικός από σας, λέω ίσως ρε παιδιά.

υ.γ.1. Κάτι σχόλια του τύπου να μη δημοσιεύονται προκυρήξης οργανώσεων σε εφημερίδες είναι άκρως επικίνδυνα και άρρωστα, άντε να συνέλθουμε λίγο.

υ.γ.2.Πριν μερικές μέρες μου είπες μια αλήθεια «δύσκολη» που μου χρειαζόταν αυτό τον καιρό και την είχα ξεχάσει «αν δεν κατακρίνεις είσαι πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος».

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Τουίτι

-Έμαθες;

-Όχι

-Μα καλά βούιξε ο τόπος… Πού ζεις;

-Ε ρε μαλάκα, εγώ δεν έμαθα τίποτα.

-Χάρη στην αγνή ψυχή ενός μπάτσου σώθηκε ο Τουίτι..

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

Χορεύοντας με το σύμπαν

Προχθές σε παράτησα με μια καληνύχτα ή μάλλον σε απέφυγα. Μη με παρεξηγείς ήμουν κουρασμένος και μπερδεμένος. Θα το΄χεις πάθει κι εσύ, έστω μια φορά σε θυμάμαι να το κάνεις εσύ σε μένα.
Αλλά κι εσύ δεν κουράστηκες λίγο. Κυριακή μεσημέρι και πήρες τους δρόμους αντί να πας για καμιά ρετσίνα. Φόρεσες μαύρα κι εσύ και κατέβηκες αποφασισμένος να ταράξεις την ησυχία της πόλης, με τον δικό σου μοναδικό τρόπο, τραβώντας επάνω σου τα βλέματα. Χωρίς να σε νοιάζει τι θα πούν οι άλλοι για σένα. Ας κουβαλούσες και γκασμά μαζί σου. Εμένα δεν με νοιάζει.
Σου έχω πει ότι μου αρέσεις που δεν σου καίγεται καρφί για το τι λένε οι άλλοι για σένα(;). Αλήθεια σου το λέω. Εγώ ξέρω ότι δεν σε ρώτησαν ποτέ, μόνο φήμες λένε. Άλλωστε και να σε ρωτούσαν ξέρω πως ψέματα θα τους έλεγες. Σε μένα όμως τα λες όπως τα νιώθεις κι αυτό με απογειώνει.
Μη ζητάς όμως να καταλάβουν όλοι γιατί παίρνεις όλη την ευθύνη επάνω σου. Είναι αδύνατο να το καταλάβουν.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized